İçimin melankolik ormanı

Ormanın ruhları belki küçük ayaklarını yere vura vura bir çağrıda bulunuyordur. Ve biz duymuyoruzdur
Nehrin balıkları en yükseğe fırlayarak göstermeye çalışıyordur yolu. Bizim başımız eğik

Dolunayın karartısı bir işaret veriyordur belki. Ama biz ışığa tutkun

Patika boyunca gece karanlıkta yürüyorum işte şimdi. Bir kuşun çığlığı yankılanıyor sessizlikte. İleride bir tepe uyukluyor heybetiyle. Horultusundan minik bir rüzgar doğuyor. Ben yürüyorum yine de. Yapacak başka bir şey yok. Mırıldanıyorum dünyanın ninnisini, adımlarıma cesaret katsın diye. Gözlerim açık, en açık, görebilmek için herşeyi..

Zihnim suskun, karşılayabilmek için önüme çıkanları.

Korkum büyük, korkum beni yürütüyor, korkum beni büyütüyor koynunda.

Sonu nereye varacak bilmeden dalıyorum içine bir hikayenin. Bir kaç gözyaşı damlıyor nehre, balıklar selamlıyor,

merhametle…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s